'ทรัพยมัยการเกษตร' ร้านขายปุ๋ยและเครื่องมือการเกษตรที่ชาวบ้านในอำเภออุดหนุนกันมานานหลายสิบปี พ่อค้าแม่ขายหรือชาวสวนที่อยู่มานานมักคุ้นเคยกับ 'เถ้าแก่เจียง' เจ้าของร้านและมีภาพจำเด็กเล็กสองคนนั่งเล่นกันบนกองกระสอบปุ๋ย หนึ่งคนคือ 'น้องเจีย' ลูกชายแสนหวงของเถ้าแก่เจียง อีกหนึ่งคนคือ 'โจ๋' ลูกชายแสนดื้อของป๋าชล เจ้าของร้านรับซ่อมและรับปะยางรถหลังตลาด "เราถามพ่อว่าความรักคืออะไร" "แล้วคุณอาชลตอบว่าอะไร" "บอกว่าความรักก็แบบนี้ มีพ่อมีแม่และมีเรา" "เหมือนบ้านเจียเลย ปาป๊าบอกรักหม่าม้ากับเจียทุกวัน" เด็กน้อยสองคนเดินเคียงกันออกมาจากร้านค้าในโรงเรียน เสียงพูดคุยเป็นไปอย่างปกติธรรมดา เช่นเดียวกันกับภาพมือป้อมที่กำลังหักไอศกรีมแท่งรสส้มแบ่งให้เพื่อนตัวเล็ก "โจ๋อยากอยู่กับเจียแบบนั้นเลย" "ได้สิ เรามาอยู่ด้วยกันนะ ฮ่า ๆ" ความสดใสของแววตาในวัยเด็กล้วนสลักอยู่ในความทรงจำ ใครจะคิดว่าบทสนทนาไม่เดียงสาในวันนั้นจะพาพวกเราทั้งคู่มาถึงวันนี้ได้ วันที่ได้อยู่กันเป็นครอบครัวในบ้านหลังโตของเจีย เด็กน้อยสองคนที่ตัวติดกันมาตั้งแต่จำความได้ ปัจจุบันอายุเข้าเลขสามก็ยังคงเดินเคียงกันเลือกซื้อของในตลาดเช้าเช่นเดิม ทว่ากว่าจะผ่านแต่ละช่วงวัยมาได้ใช่ง่ายดายอย่างที่ชาวตลาดคิด กว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้รัก ได้ตีกันทุกวันสามเวลาหลังอาหาร แม้แต่เพื่อนสนิทที่แวะมาเยี่ยมถึงหน้าร้านก็ถึงกับต้องลอบถอนหายใจออกมา "มาหาพวกแกทีไรต้องเห็นโจ๋มันโดนวีนตลอด สงสารอะ" "ใคร ๆ ก็พูดแบบนี้แต่ไม่มีใครมาเห็นตอนมันกวนประสาทเราสักครั้ง" "เรื่องอะไรล่ะคราวนี้" "เรื่องเก่าเมื่อวันสงกรานต์มันไปเต้นยุกยิก ๆ เป็นไส้เดือนโดนน้ำร้อนอยู่ถนนหน้าตลาดโน่น สรุปแล้วเป็นไงรู้ไหม โดนล้วงไง" เจ้าของเสียงใสบ่นกับเพื่อนพลางลอบมองสามีของตัวเองที่กำลังคุยเล่นสนุกสนานกับคนงานอยู่หน้าร้าน "โอ๊ย แย่มากนะ คนสมัยนี้ชอบใช้ข้ออ้างเรื่องเทศกาลสงกรานต์ทำอนาจารกัน" "มันไม่ได้โดนล้วงเป้าแต่มันโดนล้วงโทรศัพท์แล้วไม่ยอมบอก" สามีที่แอบฟังบทสนทนาอยู่นานจึงต้องเดินเข้ามาตัดพ้อสักหน่อย "ถ้าโดนล้วงเป้าแต่แรก เมียคงไม่โกรธขนาดนี้อะ รู้งี้ให้โจรล้วงดีกว่า เอาไปเลยไม่ต้องมีใครได้ใช้!" สิ้นประโยคกวนประสาท อยากให้ทุกคนได้ลองจินตนาการดูว่าไอ้โจ๋มันโดนอะไรบ้าง ปล.ไม่สนับสนุนความรุนแรงในครอบครัวนะ บทลงโทษที่น่ากลัวที่สุดก็คือเมียงอนยังไงล่ะ! เพราะอดนอนกอดเธอก่อนนอน น่ากลัวที่สุดละจริงๆ!