“ในวันที่รู้สึกว่าโลกทั้งใบหันหลังให้พัทธ์ พี่อยากเป็นคนคนนั้นที่จะจับมือพัทธ์ ยืนเคียงข้างพัทธ์ แล้วก้าวผ่านทุกสิ่งทุกอย่างไปด้วยกัน...“
✦ ดีน ธันวา ✦
มาต่อกันกับงานของคุณนักเขียนสำลีสีชมพูกันค่ะ เรื่องนี้หน่วงมาก เราค่อนข้างชอบนิยายที่ใช้ฝนมาเป็นธีมเล่าเรื่อง และใช่ค่ะเรื่องไหนใช้บรรยากาศฝนตกมาเล่า เรื่องนั้นจะค่อนข้างเศร้า ดีใจที่เลือกอ่าน #หยุดเวลารัก ก่อน เพราะน้ำตาลในเลือดพุ่งสูงปรี้ด สูงมากพอที่เราอ่านเรื่องนี้ได้โดยไม่เสียน้ำตา เรียกได้ว่าเราเตรียมตัวมาดี
เป็นเรื่องที่อ่านแล้วสัมผัสได้แต่ความหน่วง อ่านแล้วพึมพำเนื้อเพลง วันนั้นฝนก็ตกแบบนี้แหละ~ แต่มู้ดตรงข้ามกับทำนองเพลงมาก ไรต์เล่าดีมาก อารมณ์หน่วงที่เขาตั้งใจเขียนขึ้นมามันไม่เคยหายไปไหนจนกระทั้งตอนที่เขาตัดสินใจปล่อยให้ตัวละครได้รับอิสระ และได้รับการให้อภัยจากตัวเองจริง ๆ เป็นความหน่วงที่มันถึงทุกอย่าง สุดทุกทาง ทั้งพล็อต ทั้งปมของตัวละคร
บอกเลยว่าเรื่องนี้ไรต์แต่งมาเล่นทุกคนค่ะ อ่านจากคำนำแล้วนักเขียนก็ไม่น่าจะรอด นักอ่านอย่างเรายังหน่วงตามขนาดนี้ ตอนเขาเขียนให้ตัวละครที่ตัวเองรักเผชิญเหตุการณ์ต่าง ๆ และเอาแต่โทษตัวเองอยู่อย่างนี้เขาจะรู้สึกขนาดไหน เป็นเรื่องที่อ่านแล้วลุ้นมาก เราแทบจะไม่ได้หายใจเต็มปอด เพราะกลัวทุกอย่าง สุขไม่สุดเหมือนนางเอกเลย เพราะไม่รู้ว่าไรต์จะหยุดกี่โมง
เรื่องราวช่วงต้นที่ได้อ่าน เราเดาไม่ได้เลยว่าสุดท้ายแล้วพล็อตมันจะออกมาเป็นแบบนี้ ไรต์ค่อย ๆ เล่าเรื่อง โดยที่ไม่ได้เปิดเผยปมหลักอะไรเลย ค่อย ๆ ให้เรารู้เท่าที่ตัวละครอยากจะสื่อสารกันทั้งทางฝั่ง 'พัทธ์ พัทธ์ธีรา' หรือ 'ดีน ธันวา' เอง เอาจริง ๆ นะ บทแรกที่ได้อ่าน นี่ก็เดาว่าปมมันก็คงจะเป็นเพราะการเริ่มต้นความสัมพันธ์ของพระนางที่ไม่ดีหรือเปล่า แต่ไม่ใช่จ้า ฉันเดาผิด
พัทธ์ เรียกได้ว่าเป็นตัวละครที่น่าสงสารที่สุดในเรื่อง เพราะตั้งแต่เปิดเรื่องมาน้องไม่ได้พักเลย เข้าหาพระเอกพี่เขาก็เย็นชาใส่ ฝนตกมาอาการป่วยก็กำเริบจนไม่สามารถนอนหลับ หรืออยู่คนเดียวได้ในช่วงเวลาแบบนั้น และที่เราบอกว่าหนักสุด คือปมแทบจะทั้งหมดเทไปทางพัทธ์ จบเรื่องนู้น มาเจอเรื่องนี้
พี่ดีน อกหักจากแฟนเก่าที่คบมาเป็นสิบปีแอบไปคบกับผู้ชายคนอื่นขณะที่ไปเรียนต่อต่างประเทศ ด้วยเรื่องของครอบครัวที่ต้องเจอก็ทำให้ตัวพี่เขาไม่ค่อยเชื่อในคำว่าตลอดไปอยู่แล้ว พอมาเจอแฟนที่คบมาเป็นสิบปีนอกใจอีกครั้ง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปจนไม่สามารถศรัทธาในคำว่ารักได้อีก
แล้วพี่ดีนอะ ปากอย่าง แต่ใจอย่างนะ เราเห็นถึงความใส่ใจที่เขามีให้พัทธ์ ต่อให้ปากจะร้าย แต่เขาก็จดจำรายละเอียดของพัทธ์ได้ ต่อให้วันนั้นต้องทำงานเยอะขนาดไหน ถ้ารู้ว่าฝนจะตก พี่ดีนจะต้องรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนพัทธ์เพราะรู้ว่าพัทธ์อยู่คนเดียวไม่ได้
ที่เรื่องมันยากตรงที่ทั้งคู่ขาดการสื่อสารที่ดี พี่ดีนไม่รู้อะไรเลย ส่วนพัทธ์เองก็ไม่ปล่อยวาง ไม่ให้อภัยตัวเอง ตอนเผยปมทั้งหมดเราสงสารพัทธ์มาก ที่ผ่านมาได้จนได้มีโอกาสให้อภัยตัวเองขนาดนี้พัทธ์เก่งมาก ๆ เลย ชอบที่พี่ดีนคอยซัปพอร์ต
ก่อนหน้านี้พี่ดีนไม่รู้เลยช่วยอะไรไม่ได้ แต่พอพี่เขารู้เรื่อง พี่เขาก็ซัปฯ ทุกอย่างเป็นอย่างดีเลย ให้เวลาพัทธ์ได้ใช้เวลากับตัวเอง ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ขอแค่ให้พัทธ์มีความสุข แม้ว่าที่ตรงนั้นจะไม่มีเขาอยู่ก็ตาม
เลิฟไลน์หน่วงมาก เป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุข แบบที่เราบอกว่ามันสุขไม่สุด ถามว่ามันขนาดไหนเหรอ คือตอนเขาอยู่ด้วยกันมันดีนะ แต่ก็นั่นแหละมันสุขไม่สุดอะ เหมือนอ่านแล้วระแวงว่าต้องเจอกับอะไรอีกแน่ ไม่จบแค่นี้แน่ ความสัมพันธ์มันค่อนข้างตึงอยู่แล้ว เพราะพระ-นางเริ่มต้นความสัมพันธ์ในแบบคู่นอน มันจะมีเส้นขีดไว้สำหรับความสัมพันธ์แบบนี้อยู่แล้ว
เราเข้าใจพัทธ์มาก จังหวะที่ความสัมพันธ์มันดีมาก ๆ จนเหมือนมันจะไปต่อได้ ทุกครั้งที่รู้สึกว่ามันกำลังจะไปได้ดี ก็โดนความจริงตีแสกหน้าทุกรอบว่าเราควรอยู่ตรงไหน แล้วพี่ดีนอะ พูดอะไรไม่ค่อยคิด พูดทีสร้างแผลในใจให้น้องที อยากจะตีปากมาก พัทธ์เหมือนเจอศึกรอบด้าน ไม่เหมือนหรอก ใช่เลย!
มันหน่วงขนาดที่ว่าตอนที่พวกเขารู้ใจตัวเองแล้วก็ยังทำตามความต้องการของตัวเองไม่ได้ พัทธ์น่ะ เป็นคนที่เวลามีปัญหา ชอบเอาแต่คิดว่าช่างมันเถอะ ไม่เป็นไร ทีนี้พอมันสะสม แล้วสิ่งที่ฝังกลบไว้ใต้พรมทีละอันพันน้อยนั่นแหละที่กลับมาเล่นงานทางความคิดของพัทธ์ซ้ำ ๆ
เราชอบหลาย ๆ อย่างในเรื่องนี้อีกแล้ว ชอบที่ไรต์ใส่เรื่องปัญหาของสุขภาพจิตนางเอกเข้ามา แล้วช่วยกันบอกว่าการไปหาหมอไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าเราเครียดเราก็ปรึกษาแพทย์ได้ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร อะไรที่เกินจะรับไหว หมอเขาก็พร้อมรับฟัง คนป่วยกายยังหาหมอได้ แล้วทำไมคนที่ป่วยใจถึงจะรักษาบ้างไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาจะมีจิตแพทย์ไว้ทำไม มันปกติมากกก
เรื่องการเลี้ยงดูก็เหมือนกัน เรามีพี่น้อง เราเลยค่อนข้างจะรู้สึกอินกับตรงนี้ ตอนเด็ก ๆ เราเคยคิดว่าเออ ทำไมแม่รักน้องมากกว่า แต่ถ้ามองในมุมน้อง น้องก็อาจจะคิดว่าทำไมเราสนิทกับพ่อมากกว่า เราสงสัย เราคิด จนรู้สึกว่ามันเอฟเฟคกับเรา มีบางช่วงที่คิดว่าแม่ไม่รัก แต่พอได้คุยก็เข้าใจเขาแหละ ได้รู้เจตนาของเขา แต่ก็ไม่อาจเข้าใจได้ทั้งหมดอยู่ดี
เซ็กซ์ซีนดีมาก เนื่องจากความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มจากการเป็นคู่นอน เรื่องการกินอยู่ หลับนอน เป็นหนึ่งในสิ่งที่ต้องเจออยู่ประจำ เรียกได้ว่าการมีเซ็กซ์ เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ทั้งเราแล้วก็ตัวละครลืมความเจ็บปวดต่าง ๆ ที่ผ่านมาได้ชั่วขณะหนึ่งเลย
พี่ดีนดีมาก เซ็กซ์ซีนมีหลายครั้ง ไม่ได้ดีเทลละเอียดทุกครั้ง เราประทับใจเซ็กซ์ครั้งแรกของพวกเขามาก พี่ดีนเห็นรอยแผลเป็นแต่กลับไม่ถามหรือมองว่ามันเป็นสิ่งแปลกปลอมอะไรเลยเลย เขากลับทรีตจุดที่มีตำหนิบนร่างกายของพัทธ์อย่างดีและท่าเทียมกับจุดอื่น ๆ เหมือนกัน รักเขาาาา
ชอบตอนที่พี่ดีนพูดถึงรอยแผลเป็นอะ อย่างน้อยแผลเป็นพวกนี้ก็ทำให้รู้ว่าพัทธ์ยังอยากมีชีวิต แล้วชีวิตพัทธ์ที่ผ่านมามันไม่ง่ายเลยจริง ๆ เราดีใจมากตอนที่พัทธ์ปล่อยวางแล้วยอมให้อภัยตัวเอง เรื่องแบบนี้ต่อให้ได้รับฟังคำว่าให้อภัยจากคนอื่น มันก็ไม่ได้ช่วยให้เรารู้สึกดีได้เท่าที่เราให้อภัยตัวเองจริง ๆ
ดีใจกับพัทธ์มากจริง ๆ จากที่เฝ้าโทษตัวเองว่าเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการ ไม่คู่ควรกับความรักดี ๆ และพี่ดีนที่คิดว่าไม่ศรัทธาอะไรกับความรักอีกแล้ว พอพวกเขาได้เจอกันได้ช่วยกันเยียวยาซึ่งกันและกัน วันที่พวกเขาต่างคนต่างคิดว่าไม่น่าจะมีโอกาสได้รัก ได้รู้สึกแบบนั้นอีกก็เกิดขึ้นกับคนทั้งคู่