"หากฉันรู้สักนิดว่าเธอรักฉันขนาดนั้น ฉันจะไม่ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์เลย"
✦ ฐากูร ✦
เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ได้มาตามงานคุณตูน ทับใจมาก ชอบมากๆ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับลูปเวลา หรือสิ่งที่ทุกคนจะได้ยินหรือพูดบ่อย ๆ เกี่ยวกับการวนลูป การทำอะไรซ้ำ ๆ เดิม ๆ หรือการที่เราทำอะไรแล้วนึกขึ้นมาได้ว่าเหมือนเคยทำสิ่งนี้ไปแล้ว ที่เรามักจะเรียกว่าเหตุการณ์เดจาวูนั่นเอง
ตอนต้นเรื่องดูเหมือนจะไม่ค่อยมีอะไร ไม่รู้ว่าปมจะมาในรูปแบบไหน คิดแค่ว่าน่าจะมาจากฝั่งคุณกูร เพราะถูกเลี้ยงมาแบบบิดเบี้ยว แต่พอไรต์ค่อย ๆ เปิดทีละนิด ๆ เราก็แอบคิดตามประหนึ่งว่าเป็นโคนันกำลังไขคดี (อันนี้เราเดาว่าคนร้ายเป็นใคร แล้วดันถูกเฉย) คนที่ไม่น่าสงสัยนั่นแหละน่าสงสัยสุดละ สรุปเออใช่จริงด้วย อย่าหาเดาเพราะหักมุมไปหมดเรื่องใครดีใครร้ายเนี่ย555555555555
ด้วยความนี้เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับลูปเวลาและแบ่งเนื้อหาเป็นสามองก์ใหญ่ ๆ ดังนั้นเค้าขอเลือกวิธีเล่าแบบรวม ๆ โดยแยกเป็นสามองก์ตามนักเขียนนะคะ ว่าเหตุการณ์หลัก ๆ แต่ละองค์มีอะไรสำคัญและน่าสนใจบ้าง เพราะถ้าแยกย่อยน่าจะเยอะ เผลอ ๆ อาจจะเล่าซ้ำ เพราะตัวละครมีการกลับมาแก้ไขสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้วงเวลาเดิม โดยอ้างอิงจากเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต
องก์หนึ่ง:
‘ยิ้ม’ ตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองต้องแต่งงานกับ ‘คุณกูร’ แต่ไม่เคยรู้เรื่องรู้ราวมาก่อน แต่ทุกคนกลับบอกว่าเป็นแบบนั้น อีกอย่างยิ้มมีหลักฐานที่อ้างว่าตัวเองท้องอยู่ในมือจริง ๆ ผู้หลักผู้ใหญ่เลยต้องเออออไปตามนั้น แต่ด้วยความที่ยิ้มเป็นแค่หลานแม่บ้านใหญ่ ของอาคุณกูร แม่คุณกูรเลยไม่ค่อยพอใจ เพราะตัวเองวางหมากไว้หมดแล้ว ว่าชีวิตของคุณกูรต้องดำเนินไปในรูปแบบไหน เลยเอาเงินมาจ้างให้ยิ้มเอาเด็กออกด้วยเช็คห้าล้าน แต่ยิ้มไม่เอาด้วยเพราะสงสัยว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น โดยเฉพาะการที่ต้องมาท้องกับคุณกูรซึ่งมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
ตั้งแต่จำความได้คุณกูรไม่ชอบยิ้ม คอยแกล้งดึงผมและดุใส่ยิ้มตลอด แถมยิ้มยังจะเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ได้ด้วย รู้ตัวอีกทีตื่นขึ้นมาเรื่องก็วุ่นวายแบบนี้แล้ว ยิ้มเลยตัดสินใจจะพิสูจน์ตัวเองให้คุณกูเห็นว่าตัวเองไม่รู้เรื่องจริง ๆ ซึ่งคุณกูรก็ยอม เพราะอยากรู้ว่าใครส่งยิ้มมา ด้วยความที่ตัวเองถูกเลี้ยงมาแบบหวังผลประโยชน์ ก็เลยทำให้มีอคติกับคนรอบข้างไปหมด ไม่เชื่อว่ายิ้มบริสุทธิ์ใจ บวกกับอยากรู้ว่าตัวเองเผลอไปทำยิ้มท้องตอนไหน ทำไมเรื่องราวมันถึงได้กลายมาเป็นแบบนี้ องก์สอง:
เป็นช่วงระยะเวลาคาบเกี่ยวกับองก์หนึ่ง หลังจากที่ทั้งสองคนได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันในแต่ละวันและยิ้มก็เริ่มฝันและรับรู้เรื่องราวแปลก ๆ จากสิ่งรอบตัวและคนแปลกหน้าที่เหมือนจะรู้จักยิ้มดี ที่สำคัญยิ้มเริ่มสังเกตสมุดบันทึกของตัวเองและพยายามค้นหาข้อความหน้าที่ขาดหายไปจากสมุดบันทึกสมถุยเพื่อนรักของยิ้ม
พัฒนาการความสัมพันธ์ของตัวละครเริ่มจากองก์สองเป็นต้นไปค่ะ สวิงไปสวิงมาตามฮอร์โมนวัยของคุณกูร55555555555 คุณกูรตอนแรกดุ๊ดุ พอได้ซึมซับตัวตนของกันและกันคุณกูรก็ยังเป็นคุณกูรค่ะ แต่เป็นคุณกูรในเวอร์ชั่นที่ซอฟต์ลง อันนี้ดีมาก ไม่ได้นุ่มฟูขนาดนั้น แต่เป็นคนที่พยายามจะอ่อนลงและลดความขี้โมโหลง เพราะคุณเขาใจร้ายกับคนน่ารักแบบยิ้มไม่ลงค่ะ เทคแคร์น้องดีมาก คุณกูรทำอาหารอร่อย เลี้ยงแมวก็เก่ง ‘ยิ้ม’ ก็เก่งงงงงงงงง
อย่างที่บอกว่าพาร์ทนี้เหมือนเป็นพาร์ทไขคดีของลูปเวลา ปมหลักและการแก้อยู่ในพาร์ทนี้ทั้งหมด ไม่ต้องกลัวจะงงเรื่องลูปเวลาที่นักเขียนสร้างขึ้นมา เพราะมีการอธิบายที่มาที่ไปอย่างชัดเจนว่าเป็นมายังไง ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดีขึ้นมาก
ด้วยความที่รู้สึกคุ้นเคยกัน บวกกับความตรงไปตรงมาของยิ้ม เลยทำให้คุณกูรเริ่มจะเปิดใจรับยิ้มมากขึ้น จนกระทั้งวันที่ปมทุกอย่างมันบีบแน่นขึ้น เพื่อรอวันคลี่คลาย วันนั้นยิ้มก็หาตรรกะศาสตร์ต่าง ๆ มาโยงใยทุกอย่างเข้าด้วยกัน จากคนที่ไม่เคยเชื่อสิ่งอื่นใดนอกจากวิทยาศาสตร์ ตอนนี้ยิ้มกลับเชื่อเรื่องทุกอย่างที่ได้เจอกับตัวเอง
วันที่ทุกอย่างเหมือนจะกลับไปวนลูปเดิม ยิ้มก็รู้วิธีแก้ลูปนั้น ด้วยการใช้ตัวเองแก้ปัญหา จากลูปเวลาเดิมที่ยิ้มต้องกลับมาเป็นคุณกูรที่ต้องตาย พอรู้แบบนั้นยิ้มเลยตั้งใจใช้ตัวเองเป็นตัวแปรเพื่อแก้สมการของลูปเวลาแทน
คุณกูรนี่เป็นคนที่ยิ่งเผยปมเรายิ่งอยากกอด เป็นคนที่น่าสงสารโครต ๆ ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยได้ทำอะไรอย่างที่ตัวเองอยากจะทำ ไม่เคยได้รับคำชมจากแม่ เวลารักหรือผูกพันกับอะไร เหมือนว่าสิ่งนั้นก็พร้อมจะหายไปจากคุณกูรตลอดการเลย ยิ้มก็เหมือนกัน... องก์สาม:
ปาฎิหารย์ที่คุณกูรไม่เคยเชื่อเลยเกิดขึ้นอีกครั้ง ในลูปเวลาใกล้เคียงกัน แต่จบไม่เหมือนกัน คุณกูรได้โอกาสแก้ไขสิ่งที่ทำผิดพลาดไปทั้งหมด พาร์ทนี้น่ารักมาก มันทดแทนส่วนที่เราร่วมเจ็บปวดไปกับคุณกูรได้เป็นอย่างดีเลย ทั้งสองคนรักกันมาก หนึ่งสิ่งที่เห็นได้ชัดคือคุณกูร คุณกูรกลายเป็นพี่กูรคนใหม่ที่เราแทบไม่เคยเห็นมาก่อน ส่วนหนูยิ้มของเราก็ยังคงเป็นคนเดิมที่ทำให้คุณกูรยิ้มได้และมีความสุขทุกครั้งที่อยู่ใกล้
ปมไม่ใหญ่ แต่พล็อตค่อนข้างแปลกใหม่สำหรับเรานะ เพราะเพิ่งเคยอ่านนิยายเกี่ยวกับลูปเวลาครั้งแรก นิยายเรื่องนี้มีการนำเรื่องของการวนลูปของห้วงเวลามาใช้ในการเขียนดำเนินเรื่อง ตอนแรก ๆ จะงงนิดหน่อยในการโผล่ไป โผล่มาของตัวละคร พอรู้ที่มาที่ไปว่าเรื่องมันเกี่ยวกับลูปเวลานะก็เลยเข้าใจได้ค่ะ คนเคยดูหนังแนว ๆ นี้มาน่าจะเข้าใจง่าย สนุกเลยแหละ
ปมเป็นเรื่องของการที่ยิ้มต้องเดินทางผ่านลูปเวลาเพื่อกลับมาทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ กับคุณกูรโดยที่จำเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเองในการกลับมาของครั้งก่อน ๆ ไม่ได้ ทุกครั้งที่กลับมายังลูปเวลาเดิม ยิ้มจะไขปริศนาได้ทีละเล็กละน้อย จนนำไปสู่การแก้ไขและรู้ถึงตอปัญหาใหญ่ในการที่ต้องกลับมายังลูปเวลาเดิม
ดราม่ามากอยู่ แรก ๆ เหมือนโดนหลอกให้อ่านแล้วแก้ปมเฉย ๆ ไม่ได้มีดราม่าไรมาก พอเจอตู้มเดียวคือจอดเลย ร้องไห้เหมียนหมา ไรต์แลงมาก หัวใจที่เคยได้รับการเยียวยาจากยิ้มหวานของคุณกูรและพวกเราก่อนหน้านี้คือเจ็บหนึบไปหมด ไม่ร้องตอนนี้ก็ไม่รู้จะร้องตอนไหนแล้ว
ไม่พูดถึงไม่ได้เลย NC คุณกูรดีมากกกก คุณกูรกินดุไม่ไหว อยากได้คือต้องได้นะ ไม่ใช่แนวบังคับเอา แต่เขาเป็นแบบร่วมมือร่วมใจน่ะ เพราะกว่าเขาจะได้กันก็ตอนที่ทั้งสองคนมีความรู้ดี ๆ ให้กันไปแล้ว คุณกูรคือโซฮอต บะ...แบบว่า คุณกูรว่าดีแล้ว เจอพี่กูรเข้าหน่อยทางเราแทบสิ้น
พี่กูรคือคุณกูรในเวอร์ชั่นที่เจนเทิล นุ่มนวลไปหมด ทำอะไรก็ห่วงความรู้สึกหนูยิ้ม เป็นพ่อหนุ่มคลั่งรักแล้วดีฉิบหายเลย ละตอนทำเสร็จถามว่าดีมั้ย อยากจะตอบแทนหนูยิ้มค่ะว่าพี่กูรดีมากกกกกกกกกกก คุณไรต์เขียน NC ดีมาก ดีเทลดีแบบสับ แบบปัง เอาไปเลยหนึ่งนิ้วโป้ง และเอาไปเลยสองนิ้วโป้ง ชอบมากกกกกกก คือมันเห็นได้ชัดถึงความแตกต่างระหว่างคุณกูรกับพี่กูรจริง ๆ ชอบโว้ยยยยยยย
เอาจริง ๆ เรื่องนี้ชอบพระนางทั้งคู่แต่ถ้าเอาคนที่เราเห็นความเปลี่ยนแปลงมากสุดในเรื่องต้องให้คุณฐากูรเขา เรื่องนี้ขอพูดถึงคุณเขาเยอะหน่อย เพราะเป็นตัวละครที่เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงชัดมากที่สุด บทจะกวนประสาทก็กวนไปเลย บทดราม่าก็คือร้องตาม ซึมเป็นส้วม พอรับบทเป็นพี่กูรก็คือจะทำเราตายให้ได้เลย คุณไรต์ดีไซน์ตัวละครฐากูรเก่งมาก เราเห็นชัดมากว่าเขาเปลี่ยนเป็นคนที่ดีขึ้นจริง ๆ จากที่ไม่ค่อยยอมให้ใคร แต่พอได้เจอสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง คุณเขาก็ยอมรับและพร้อมจะปรับทันทีเหมือนกัน
คุณกูรของดีบ้านกรรัมภา ฮ่อยยย ชอบมาก ชอบฐากูรทั้งสองเวอร์ชั่นที่คุณไรต์เขียนออกมาเลย ซึ่งมันแตกต่างกันแบบเห็นได้ชัด ไม่ใช่ความเปลี่ยนไปของตัวละคร แต่มันคือความเปลี่ยนแปลง คุณกูรกว่าจะมีสตินึกคิดและยอมปล่อยวางเรื่องราวในอดีตของตัวเองลงมันไม่ง่าย คุณกูรถูกเลี้ยงดูมาแบบบิดเบี้ยว มองว่าตัวเองไม่คู่ควรกับสิ่งดีงาม หรือคุณงามความดีอะไรเทือกนั้นอะ จนกระทั่งมียิ้มเข้ามาแทรกซึมแล้วก็ค่อย ๆ เปลี่ยนมุมมองของคุณกูรไปทีละนิด ๆ
เรา appreciated เขาโคตร ๆ เหมือนคนที่ได้โอกาสแล้วพยายามปรับปรุงจริง ๆ จากที่เคยปากหมา คอยจิกเปีย ตอนนี้กลายเป็นยิ้มว่าดี พี่ก็ว่าดี อ่อนลงเยอะมาก เราเชื่อว่าคุณกูรไม่ได้เปลี่ยนไปคนกลายเป็นคนละคน แต่เขาแค่ดึงเขาในอีกบุคลิกนึงมาใช้ในการแก้ไขส่วนที่เคยทำผิดพลาดไป ซึ่งมันดีย์ ฐากูรในเวอร์ชั่นพี่กูรคือนัมเบอร์วัน