‘ลูกชิ้น’ กำลังนั่งคุยกับเพื่อนสนิท ‘ชีรีน’ ที่คาเฟ่แห่งหนึ่ง ก่อนที่ชีรีนจะไปเรียนต่อที่เชียงใหม่อย่างที่ตั้งใจ ลูกชิ้นเอาการ์ตูนเรื่องใหม่มาให้ชีรีนอ่าน การ์ตูนที่ลูกชิ้นวาดและหารายได้พิเศษเองในนาม ‘Lee shin’ และการ์ตูนที่ว่าก็คือโดจิน หรือการ์ตูนโป๊นั่นเอง ระหว่างที่นั่งอ่านการ์ตูนที่ลูกชิ้นเขียน ก็มีผู้เข้ามาใหม่ เขาคือ ‘พี่ปั้น’ พี่ชายข้างบ้านที่เป็นเจ้าของหัวใจลูกชิ้นมาตั้งแต่สามขวบ “จิ้นจอง” ตั้งแต่เด็กๆ ชิ้นจองพี่ปั้นไว้เป็นของตัวเอง โดยไม่รู้ว่าคำพูดของเด็กในวันนั้นจะจองจำหัวใจตัวเองมาจนถึงวันนี้ ผ่านมาสิบกว่าปีแล้วไม่มีท่าทีว่าจะเลิกชอบพี่ปั้นได้ แม้จะพยายามมูฟออนจากพี่ปั้นหลายต่อหลายครั้งแล้วก็ตาม
พอพี่ปั้นรู้เข้าก็กลัวภาพลักษณ์จะเสียหายไม่เท่าไหร่ แต่ที่กลัวกว่าคือกลัวพี่ปั้นเอาเรื่องนี้ไปบอกคนที่บ้านของตัวเอง แล้วจะทำให้มีปัญหาตามมา เพราะการ์ตูนที่วาดค่อนข้างติดเรท เลยให้คนในครอบครัวรับรู้ไม่ได้ ด้วยความที่แม่ใช้ให้เอาขนมที่เพิ่งอบเสร็จไปแบ่งบ้านพี่ปั้นพอดี เลยใช้จังหวะนี้พูดคุยและตกลงกับพี่ปั้นว่าห้ามเอาเรื่องที่ชิ้นวาดโดนจินไปบอกที่บ้าน โดยมีข้อตกลงว่าให้ชิ้นเอาผลงานตัวเองมาให้อ่าน แล้วจะไม่บอกใครเรื่องที่ชิ้นวาดโดจิน
จากที่เคยคิดว่าจะตัดใจก็ดันมาสนิทกันมากขึ้นกว่าเดิม ลูกชิ้นได้มีโอกาสเจอกับเพื่อนพี่ปั้น เพื่อนๆ เขาแซวกันเรื่อง ‘พี่บีม’ เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มเหมือนกับว่ามีซัมติงกันตอนที่ไปฝึกงานที่ญี่ปุ่นด้วยกัน ลูกชิ้นก็พาลจิตตกคิดไปตามว่าพวกเขาอาจจะคบกันจริงๆ ก็ได้
เพราะเห็นท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของชิ้น พี่ปั้นเลยพยายามเข้าไปพูดคุยจนสบโอกาส ชิ้นเลยสารภาพความรู้สึกออกไปว่าชอบพี่ปั้น ชอบมานานแล้ว แต่ว่าครั้งนี้ทนไม่ไหวแล้วเลยจะเลิกชอบให้ได้จริงๆ สักที พี่ปั้นของเราพอรู้แบบนั้นก็โหวงๆ ในใจ แต่กลับไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกันแน่ รู้ตัวอีกทีก็ทนไม่ได้ที่ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอหน้าน้อง ยิ่งเห็นว่าน้องพยายามหนีหน้าก็ยิ่งกระวนกระวาย
เมื่อเห็นว่าชิ้นจะตัดใจ เลยเดินหน้าเข้าหา เพราะรู้ความรู้สึกของตัวเองแล้ว พี่ปั้นพยายามเอาตัวเองเข้าไปหาชิ้นมากขึ้นเรื่อย จนกลับมาสนิทใจกันเหมือนเดิม แล้วก็เลือกที่จะบอกความรู้สึกตัวเองออกไปบ้าง “ให้โอกาสคนใจร้านใจหมารู้ตัวช้าแบบพี่พิสูจน์ตัวเองหน่อยนะ พี่ชอบเรา ชอบแบบอยากเป็นแฟน” (โอ้วววว มาแบบนี้ยัยน้องที่บอกว่าจะมูฟออนรอบที่ร้อยของเราจะไปไหนรอดด)