‘ดุจกลิ่นหอมคู่ผกา
ดั่งนภาคู่จันทร์ฉาย
รักมั่นมิเสื่อมคลาย
เคียงข้างกายมิคลาดคลา’
พีเรียดไทยเรื่องแรกของคุณตาล เนื้อหาเกิดขึ้นราว ๆ ที่อังวะกำลังหาทางเข้าล้อมอยุธยา (ถ้าเดาไม่ผิด) เส้นเรื่องไม่ได้ระบุถึงความเป็นมาที่เคยเกิดขึ้นทางประวัติศาสตร์มาก ไม่มีตัวละครที่สำคัญต่อประวัติศาสตร์ พระเอกเป็นทหารหนุ่มซึ่งเป็นกองกำลังสำคัญในการปราบโจรและกองกำลังแม่ทัพ
นางเอกเป็นลูกสาวคหบดีเมืองชัยนาท เนื้อหาเล่าถึงความรักของทั้งคู่เป็นหลัก ด้วยทั้งคู่เกิดมาคู่กัน เวียน ไหว้ ตาย เกิดอยู่ด้วยกัน หากแต่มิได้ครองคู่กันทุกภพชาติ เนื่องด้วยนางเอกเป็นผู้อาภัพ มีบุญน้อย บางชาติจึงมิได้บุญมากพอจะได้เกิดเป็นคน แต่มิว่าจะเกิดเป็นคนหรือสัตว์ทั้งคู่ก็ได้อยู่เคียงคู่กันทุกภพชาติ
แม่หญิง ‘จันทน์หอม’ เกิดเหตุเรือล่มขณะที่เดินทางจากชัยนาทมายังอยุธยาเพื่อไปเยี่ยมทางบ้านหมื่น ‘มั่น’ คู่หมั้นหนุ่มที่ทั้งสองครอบครัวเคยหมั้นหมายกันเอาไว้แต่เยาว์วัย ด้วยเป็นคนที่อาภัพและบุญน้อยอยู่แล้ว จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจึงทำให้ขวัญของแม่หญิงจันทน์หอมหลุดออกจากร่าง
ระหว่างที่ดวงจิตใกล้จะดับลง กลับได้รับความช่วยเหลือจาก ‘รบ’ ขุนหนุ่มตาบอดผู้มีชื่อเสียงเรื่องการปราบโจรจนเป็นที่โจษจัน อีกทั้งท่านขุนหนุ่มผู้นี้ยังสามารถมองเห็นวิญญาณได้อีกด้วย เพียงคำว่า ‘กลับเรือน’ คำเดียว กลับพาดวงวิญญาณผูกติดกับเขาจนเกิดความรู้สึกผูกพันขึ้นระหว่างทั้งคู่
แม้ตาจะมองไม่เห็นแต่ประสาทสัมผัสของชายผู้เป็นนักรบนั้นดีเยี่ยม แรกเริ่มเกิดการผลักไสวิญญาณเร่ร่อนของแม่หญิงจันทน์หอม ทั้งก่นด่า และออกปากไล่ รบไม่ยินดีที่จะทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้วิญญาณตนใด เขาจึงปฏิบัติกับวิญญาณแม่หญิงไม่ต่างจากวิญญาณที่มาขอส่วนบุญตนอื่น
ด้วยรบเป็นผู้หลุดปากเชิญนางเข้าเรือน แม้แต่ ‘คุณตาเจ้าที่’ ก็มิอาจไล่ดวงวิญญาณของแม่หญิงออกจากเรือนได้ รบจึงเชิญพระอาจารย์มาเพื่อที่จะให้สวดส่งดวงวิญญาณไปให้พ้นเรือน พระ ‘แสน’ พระผู้ติดตามจึงฝากฝังดวงวิญญาณที่เป็นดั่ง ‘หลานสาว’ แลกกับการรักษาดวงตาและตามหาร่างของจันทน์หอม
แลเนื่องจากรู้สึกผิดที่ตนเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์ ณ ตอนนั้น แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเหตุล่มเรือ รบตกลงช่วยดูแลวิญญาณของจันทน์หอม ระหว่างที่อยู่ในช่วงรักษาดวงตา ด้วยรบเป็นผู้มีบุญ การอยู่ใกล้รบจะทำให้ดวงวิญญาณของแม่หญิงจันทน์หอมปลอดภัยจาก ‘คำฝ้าย’ วิญญาณอาฆาตที่ตามคร่าชีวิตหล่อน
หนึ่งคนกับอีกหนึ่งดวงวิญญาณได้ผูกสัมพันธ์ผ่านเสียงเจื้อยแจ้วของแม่หญิงจันทน์หอม แม้มองไม่เห็นแต่ก็เป็นสุขใจเมื่อได้ยินเสียงแลกลิ่นจันทน์หอมที่มาพร้อมวิญญาณสาว เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบที่ท่านขุนเคร่งขรึมเผลอหลุดยิ้มให้ ‘เทิด’ บ่าวข้างกายเห็นจากการคุยกับวิญญาณ ใครจะชินก็ชินเทิดไม่ชิน! คนกับผีจะอยู่ร่วมกันได้อย่างไร
ช่วงที่วิญญาณหลุดออกจากร่างและอยู่ระหว่างการตามหาร่างของแม่หญิงจันทน์หอมเกิดเรื่องขึ้นมากมาย ความรู้สึกและความใกล้ชิดระหว่างหนุ่มสาวก่อกำเนิดเป็นความรักโดยที่รบไม่เคยเห็นหน้าหญิงสาวสักครั้ง แรกเริ่มเคยรำคาญเสียงเจื้อยแจ้วของแม่จันทน์หอม แต่ภายหลังกลับสบายใจที่จะสดับรับฟังเสียงนั้น
แม้จะเป็นการอยู่ร่วมกันระหว่างคนและวิญญาณ แต่บอกเลยว่าโมเมนต์น่ารักโฮกกก คนนึงลอบมอง อีกคนเดาท่าทางอีกฝ่าย ขนาดว่าคุณพี่มองไม่เห็น ยังทำเราเขินได้เวลาที่คุณพี่มีเสียงในหัว ต่างคนต่างคะนึงหากันและกันยามที่ห่างไกล เราชอบกลอนที่คุณพี่เขียนให้แม่หญิงจันทน์หอมก่อนออกรบ มันฮ็อบบบ
เขินโมเมนต์คนสมัยนั้นจีบกัน แค่ท่านขุนแกล้งดึงสไบไม่ให้จันทน์หอมลุกออกไปห่างตัวผมก็นับเป็นโมเมนต์ ยิ่งช่วงที่ตาคุณพี่กำลังดีขึ้นแล้วหาแกะสลักขนมทั้งที่ตัวเองไม่ชอบ แต่แกะเพราะขนมชื่อพ้องกับจันทน์หอมผมก็แบบ... ฮื่ออออ และความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการขอหวีผมให้นี่แบบ ตายซะคนอ่าน ตอนแต่งกลอนเกี้ยวกันก็น่ารักจะบ้า ผมฟินนนน
ระหว่างที่วิญญาณหลุดออกจากร่างจันทน์หอมระลึกชาติอยู่หลายคราจากการสัมผัสตัวคำฝ้าย จึงได้รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตที่ทำให้คำฝ้ายตามอาฆาต รวมถึงได้รู้ใจพี่สาวอย่าง ‘พิกุล’ และเรื่องราวหลังจากที่วิญญาณกลับเข้าร่างได้ก็เข้มข้นมากขึ้นอีก เมื่อจันทน์หอมฟื้นขึ้นมาแล้วความจำช่วงที่หลับไหลหายไป
ดำเนินเรื่องไว ไม่น่าเบื่อเลย อ่านแล้วอยากอ่านเรื่อย ๆ ใช้เวลาไม่นานในการฟื้นความจำ เนื่องจากได้อยู่กับบรรยากาศ สถานที่ คำพูด และเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับบุคคลที่คุ้นเคย จากนั้นรบจึงเร่งเข้ามาเจรจาสู่ขอแม่หญิงกับทางผู้ใหญ่ให้ถูกต้องตามธรรมเนียม ด้วยไม่อยากให้ต้องคลาดจากกันเหมือนอย่างที่แล้วมา
ตอนที่เป็นวิญญาณว่าเนื้อหาเกี่ยวกับการล้างแค้นสนุกแล้ว หลังจากจันทน์หอมตื่นขึ้นมาปมครอบครัวที่นักเขียนทิ้ง hint เอาไว้ ก็ค่อย ๆ ปะทุขึ้นมาจนถึงจุดเดือด เราชอบซีนอารมณ์ตอนนั้นมาก พูดแล้วก็โกรธคหบดี ‘ปั่น’ และแม่ ‘ปรุง’ อยากจะเข้าไปแย่งหวายจากมือแล้วฟาด ๆ ๆ หึ่ยยยย
คู่นี้ฝ่าด่านเคราะห์กันมามาก โดยเฉพาะกับจันทน์หอม ที่หวิดจะตายหลายรอบ พอรอดตายมาได้กว่าจะได้แต่งก็ต้องมาฝึกความอดทนเพราะท่านขุนกว่าจะฝ่าด่านการงานที่ต้องรับผิดชอบ รวมถึงอดทนรอฤกษ์ที่เหมาะสมอีก แต่เมื่อถึงเวลานั้นเหมือนการรอคอยของพวกเขาสิ้นสุดลงสักที ไม่มีเหตุให้ต้องคลาดกันอีกแล้ว
โทนเรื่องไม่ได้เศร้ามากนะคะ นางเอกแก่นแก้วมาก เสริมให้เนื้อหาลดความตึงเครียดไปได้ค่อนข้างมาก สำหรับเราเลิฟไลน์ยังอยู่ในโหมดรอม-คอม พระ-นางชอบคิดเรื่องสัปดนในหัว โดยเฉพาะนางเอก โตมากับบ่าวที่แท้ ‘เอี้ยง’ เลี้ยงน้องมายังไง ทำไมลูกเศรษฐีกลายเป็นม้าดีดได้ขนาดนี้ เอ็นดูชีมาก5555555
ปมเป็นความแค้นที่สะสมมาอย่างยาวนานระหว่างผีคำฝ้ายที่มีต่อผู้คนที่มีส่วนพรากลูกของนาง ความแค้นที่สั่งสมทำให้คำฝ้ายค่อย ๆ ตามคร่าชีวิตของบุคคลที่เกี่ยวข้องต่อเหตุการณ์นั้นเรื่อยมา กระทั่งถึงคราของแม่หญิงจันทน์หอม แม้ไม่เกี่ยวข้องโดยตรง แต่ก็ถือเป็นบุตรของคนที่ทำให้นางมีจุดจบเช่นนี้
เซ็กซ์ซีนมีพอหอมปากหอมคอเนื้อหาดำเนินตามความเหมาะสมของยุคสมัย เข้าตามตรอก ออกทางประตู (อาจจะมีปีนหน้าต่างบ้างบางครา
) เน้นความสัมพันธ์ ไม่เน้นเพศสัมพันธ์ กว่าจะถึงจุดที่พระ-นางร่วมหอ ระหว่างทางก็มีโมเมนต์ให้ชื่นใจไม่พักเช่นกัน คุณพี่เขาขยันทดยอดไว้รอทบต้นทบดอกทีหลัง
หลังแต่งแล้วจึงได้เห็น พูดเลยว่าแม่จันทน์หอมต้องจ่ายดอกเบี้ยไม่หวาดไม่ไหว เพราะคุณพี่รบเขาคิดคืนทุกหยาดหยดจนคุ้มที่รอมานานเทียว ท่านขุนหนุ่มท่านนี้ขยันหาเรื่องเพิ่มเติมคนในเรือนเสียยิ่งกว่ากะไร รำดาบว่าดุดันแล้ว ถึงคราได้ร่วมหอกับหญิงที่รักย่อมดุดันแลเคี่ยวกรำแม่หญิงไม่แพ้ตอนฝึกรำดาบ
เป็นเรื่องที่มีอะไรมากกว่าที่คิดเอาไว้มาก มากกว่าเรื่องของการล้างแค้นของผีคำฝ้าย ก็มีเรื่องชาติกำเนิดของแม่หญิงจันทน์หอมที่นักเขียนค่อย ๆ ปล่อย hint มาเรื่อย ๆ หากสังเกตการแสดงออกของตัวละครต่าง ๆ ก็คงจะเดาได้ว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องอะไร แต่ก็มีจุดที่ทำให้ไขว้เขวว่าเรื่องที่เราคิด จะใช่เรื่องจริงไหม
ส่วนตัวชอบปมครอบครัว ผูกปมเป็นเรื่องเดียวกันได้เนียนมาก แอบเดาเป็นภาพรวมใหญ่ ๆ ง่าย แต่รายละเอียดที่ใส่มามีอะไรมากกว่าที่เราคิด บางเรื่องไม่ได้คิดว่ามันจะเกิดขึ้น บางตัวละครก็ถูกซ่อนตัวตนจนนาทีสุดท้าย เรื่องบางเรื่องเก็บไว้เป็นความลับดีกว่าที่จะต้องเจ็บปวดจากการรับรู้ความจริง
ชอบคาแร็คเตอร์คุณพี่รบกับแม่หญิงจันทน์หอมมาก รองจากพระนางก็คือคุณตาเจ้าที่ และยังประทับใจทุกความสัมพันธ์ในเล่มเลยค่ะ ตัวละครหลัก ตัวละครรอง นายกับบ่าว บ่าวกับบ่าว แอบเสียดายที่แม่ปรุงอยู่ดีมีสุข ทั้งที่เป็นหนึ่งในตัวต้นเรื่องเหมือนกัน ถ้าเราเป็นผีคำฝ้ายจะตามหลอกให้หัวโกร๋น
ตอนพิเศษเติมเต็มทั้งคู่และคนอ่านไปพร้อม ๆ กัน ตอนคุณตาเจ้าที่ระลึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมา ทั้งคู่คลาดกันมาหลายรอบมากจริง ๆ แม้จะไม่ได้เคียงคู่ แต่ก็อยู่เคียงข้างเรื่อยมา กว่าจะมีชาติหนึ่งที่แม่หญิงจะได้กลับมาเกิดเป็นคนก็กินเวลายาวนาน ทั้งคู่มีใจรักและซื่อสัตย์ต่อกันมาจริง ๆ