#ช่างมันเถอะ!อีกไม่กี่ปีเราก็เป็นเถ้าธุลีกันหมดแล้ว
#FUJINO TOMOYA:เขียน
#กมลวรรณ เพ็ญอร่าม:แปล
ซื้อเพราะชื่อที่ตรงใจ ผู้แต่งเกิดปี1991เป็นจิตแพทย์ แพทย์อาชีวเวชศาสตร์ และนักจิตวิทยาที่ได้รับใบอนุญาต ในวัยเด็กคุณหมอป่วยเป็นโรคคาวาซากิ และหลอดเลือดหัวใจโป่งพองต้องเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่อง(ใช้ชีวิตร่วมกับอาการป่วยมาโดยตลอด) นอกจากนี้ยังสนใจในสาขานิติจิตเวชศาสตร์ ปัจจุบันทำงานในภาควิชาจิตเวชศาสตร์และเป็นแพทย์ในเรือนจำด้วย
คำแนะนำส่วนใหญ่ในเรื่อง เน้นให้รักตัวเองให้มาก มองเห็นคุณค่าของตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองคู่ควรที่จะได้รับความรัก ตัวเราสำคัญอันดับ1 เลิกแคร์คนอื่น(ที่ไม่ได้สำคัญกับชีวิตเรา)จะมองยังไงจะวิจารณ์ยังไงเถอะ เพราะอีกไม่กี่ปีก็จะเป็นเถ้าธุลีกันหมด(แปลไทยแบบเถื่อน=อีกไม่นานก็จะตาEห่านกันหมดแล้ว🫢) หลายประโยคปลอบโยนคนที่เหนื่อยล้า และกำลังพยายามอย่างหนัก คิดว่าน่าจะเหมาะกับสภาพสังคมของคนญี่ปุ่น หรือเหล่านางแบก นายแบก เสาหลักของบ้าน คนที่เคร่งครัด กดดันตัวเอง คำนึงถึงมารยาททางสังคม เก็บกดความรู้สึกเจ็บช้ำไว้ภายใน🥴
บางเรื่องก็เห็นด้วย(ประมาณ80%ของทั้งเล่ม)บางเรื่องก็เห็นต่าง เช่น หนังสือบอกว่าจงให้รางวัลกับตัวเองบ้าง เราไม่เห็นด้วยเพราะเราคนไทย ที่แปลว่าอิสระ เอะอะให้รางวัลตัวเองตลอด😆 จนต้องบอกตัวเองให้หยุดให้รางวัลตัวเองบ้าง ไม่ได้ทำอะไรเลยก็ให้จัง😅 โดยรวมคือดี อ่านแล้วมีกำลังใจ👊🏼