อยากไปโรงเรียน
อยุทธ์
"แน่นอนความดีของเธอย่อมมีมากกว่า แต่ส่วนที่มากกว่าความดีและความชั่ว คือการที่เธอปล่อยให้เวลาชีวิตผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์"
อยุทธ์ก็ยังคืออยุทธ์ มันจะมีนิยายสักกี่เรื่องที่ทำให้เรามาย้อนคิดว่ามีอะไรที่เราควรต้องทำ จุดไหนที่อยากปรับ ชีวิตที่ใช้อยู่มันดีพอแล้วหรือยังอย่างน้อยวันนึงถ้าไม่มีเราอยู่ตรงนี้แล้วเราจะไม่เสียดาย นิยายที่มีจำนวนคำไม่ถึงห้าหมื่นคำ (อ้างอิงข้อมูลใน Meb)
การตายอย่างโดดเดี่ยวกับพรสุดท้ายที่ญาณิณขอร้องยมทูตว่า ฉันอยากไปโรงเรียน จากนั้นเรื่องราวของเด็กชั้นมัธยมคนนึงก็ถูกเล่า มีการเปรียบเทียบกับชีวิตเดิมกับสิ่งใหม่ที่อยากทำ จะเปลี่ยนอะไรก็ได้ อยากทำอะไรก็ทำแต่แค่มีเวลาจำกัด
สำหรับเรานะมันยังคงเป็นนิยายรักที่การเริ่มต้นอาจจะแปลกไปสักนิด ดีเทลที่ไม่ได้ลงลึก แต่พ้อยหลักของเรื่องนี้มันดีมากๆ มันคือการเปิดปลายให้เราไปคิดต่อกันเองว่าเราอยากให้ตอนจบมันเป็นแบบไหน และเราได้หยิบมันมาอ่านในช่วงสุดท้ายของปีซึ่งเราเองก็กำลังรีแคปชีวิตในปีนี้อยู่พอดี หลังอ่านจบเราได้แต่บอกตัวเองซ้ำๆ ว่ามันดีจังเลย ขอบคุณที่นักเขียนเขียนนิยายเรื่องนี้ ขอบคุณตัวเองที่หยิบเรื่องนี้ขึ้นมา
Small Town: เหตุเกิดในเมืองเล็ก
Campus Love: รักในสถานศึกษา