วาสนาไอให้คอโล่งก่อนพูด "ข้อเสียของคุณโอบจริงๆ ก็มีไม่เยอะ... อันนี้ฉันขอพูดจากมุมมองของ..." "เข้าประเด็น" พงศ์วรินทร์ถลึงตาใส่ วาสนาหัวเราะแห้งๆ "ฉันคิดว่าคุณเป็นคนพูดจาไม่เข้าหูคนเลยค่ะ" "อืม" พงศ์วรินทร์ตอบกลับส่งๆ ข้อนี้เขารู้ตัวเองดี วาสนามองอารมณ์ของพงศ์วรินทร์ เห็นว่าคงที่เลยเริ่มพูดต่อ "พอคุยกับคุณมันเลยชวนให้น่าหงุดหงิด แล้วก็ไม่อยากจะคุยด้วยเท่าไร" "ต่อสิ" พงศ์วรินทร์เคาะนิ้วกับโต๊ะ "คุณยังเป็นคนใช้สายตามองเหยียดคนอื่นด้วยค่ะ" วาสนาใช้นิ้วชี้จิ้มที่ใต้ตาตัวเอง "เวลาคุยกับคุณมันรู้สึกอึดอัดต่ำต้อย" พงศ์วรินทร์คิ้วขมวด คันปากอยากเถียงแต่ยังอดทนไว้ "ต่อ" วาสนานึกข้อเสียอื่นๆ ของเขาอยู่สักพักก็เริ่มคิดไม่ออก ก็เธอไม่ได้สนิทกับเขาเสียหน่อย "เอ่อ... อีกเรื่อง คุณดูหยิ่งเข้าถึงยาก" พงศ์วรินทร์เคาะโต๊ะเบาๆ เป็นเชิงให้วาสนาพูดต่อ แต่ครั้งนี้วาสนาส่ายหน้า "นึกไม่ออกแล้วค่ะ" สีหน้าพงศ์วรินทร์ค่อยคลายความเย็นชาลง ในใจแอบหัวเราะเยาะ ไหนว่าข้อเสียเขามีเยอะแยะมากมายไงล่ะ นี่เพิ่งพูดได้ไม่ถึงสิบนาทีก็คิดไม่ออกแล้ว ผู้หญิงคนนี้ชอบพูดโม้ไปเรื่อย "หลักๆ ข้อเสียที่ฉันร่ายมามันคงทำให้ผู้หญิงรู้สึกว่าคุณเป็นเจ้านายมากกว่าแฟนละมั้งคะ แต่ถ้าผู้หญิงสายหัวอ่อนหน่อยก็คงไม่มีปัญหากับเรื่องนี้" ว่าแล้ววาสนาก็หยิบโทรศัพท์มือถือมากดๆ หารายชื่อผู้หญิงจากในลิสต์ "ถ้าเป็นผู้หญิงสายหัวอ่อนว่าง่าย ฉันมีตัวเลือกให้คุณอยู่สองสามคนค่ะ" พงศ์วรินทร์ใช้ปลายนิ้วแตะที่ขอบโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวแล้วกดลง วาสนาเงยหน้าสบสายตาคนตรงหน้า หากเธอตาไม่ฝาด เมื่อครู่เหมือนจะสัมผัสอารมณ์ลึกซึ้งบางอย่างจากสายตาเขาได้ แต่เสี้ยววินาทีที่เขากะพริบตาความรู้สึกนั้นกลับหายไป "ไม่ต้องหา ฉันมีคนในใจแล้ว" พงศ์วรินทร์ชักมือกลับมาวางกับโต๊ะตามเดิม "เอ๊!? คะ!? คนไหนคะ คุณวงแหวนหรือคะ" วาสนางงเป็นไก่ตาแตกแทบตกเก้าอี้ พงศ์วรินทร์ยกยิ้มมุมปาก "เธอลองเดาดูสิ"