“ไม่ใช่ว่าเราโกรธที่เธอไม่เชื่อใจเราหรอกนะ...แต่ความรักที่ปราศจากความเชื่อใจ เธอจะไม่มีวันมีความสุขได้เลย เราไม่อยากให้เธอทรมานหรือนอนไม่หลับเพราะเราอีกแล้ว”
✦ วีนัส ✦
เรื่องนี้ดีมากเลย เหมือนไรต์สื่อสารผ่านข้อความในหนังสือว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะสมหวังในรักครั้งแรก หรือครั้งที่สองเสมอไป เหมือนกับพระ-นางคู่นี้ กว่าเขาจะคบกันได้จนถึงวันนี้พวกเขาต่างก็ผ่านช่วงเวลาที่เจ็บปวดจากรักครั้งแรกมาไม่ต่างกันเลย เจ็บหน่อยก็คงจะเป็นนางเอก
.
‘มุนา’ นางเอกของเรื่องเป็นผู้หญิงที่ไม่สวยตามบิวตี้แสตนดาร์ดของชายไทย เมื่อเทียบกับเพื่อนสนิทอย่าง ‘ริสา’ ที่โลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิง มุนาดูธรรมดากว่ามาก จนมักจะโดนเพื่อนร่วมชั้นปีล้อเรื่องรูปร่างและหน้าตาและถูกเปรียบเทียบเรื่องความสวยความงามกับเพื่อนสนิทอย่างริสาอยู่บ่อยครั้ง
.
การสมัครเข้าชมรมดนตรีทำให้มุนาได้รู้จักกับรุ่นพี่ผู้ชายคนหนึ่ง ซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็นเสือผู้หญิง พี่ ‘ก้อ’ มีแฟนอยู่แล้วเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีของมุนาและริสา แต่พี่ก็ก็ยังไม่วายออกไปนอนกับคนนู้นคนนี้ไปทั่ว กระทั่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่จบลง หลังจากนั้นมุนาก็สนิทกับพี่ก้อขึ้นตามลำดับ
.
จากที่ชอบแกล้งมุนาเพราะชอบเห็นเวลามุนาหงุดหงิด พอได้อยู่ใกล้กันเรื่อย ๆ แล้วได้เห็นสิ่งที่มุนาเป็นมากขึ้น พี่ก้อก็ประทับใจในความดีที่มุนามีต่อตัวเองจนออกปากขอคบ ทางมุนาทั้งดีใจและกังวลไปพร้อมกัน ดีใจเพราะแอบชอบพี่ก้อมาก่อน แต่กังวลเพราะรู้ว่านิสัยพี่ก้อเป็นยังไง
.
ความสนิทสนมระหว่างมุนากับพี่ก้อมีมากขึ้น จนทำให้บางเวลามุนาหลงลืมคนรอบตัวอย่างเพื่อนในกลุ่มไป เช่น ‘วีนัส’ เพื่อนชายตัวเล็กผิวซีด ที่มักจะพกกีตาร์ติดตัวตลอดเวลา ทังคู่รักในเสียงดนตรีเหมือนกัน เลยพูดคุยกันมากกว่าคนอื่น หลายครั้งที่วีนัสพูดจามีนัยออกไป แต่มุนาไม่เคยสังเกตเห็นความปกติในประโยคนั้น
.
ความสัมพันธ์ระหว่างพี่ก้อเป็นไปได้ด้วยดีเรื่อยมา ไม่มีอะไรผิดแผก กระทั่งในวันเกิดพี่ก้อ มุนาเห็นพี่ก้อนอนกับคนที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะทรยศตัวเองลง วันนั้นเป็นวันที่โลกทั้งใบของมุนาพลิกคว่ำ รักครั้งแรกจบลงไม่ดีเลย มุนาเอาแต่ร้องไห้ และผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้เพราะวีและพ่อ
.
มุนาตัดสินใจออกจากมหา’ลัย เพื่อไปสอบเข้าคณะที่ตัวเองสนใจมาตั้งแต่ต้น ทางด้านวีเองก็มีปัญหากับที่บ้าน แต่ก็ยังยืนยันจะเลือกทางเดินของตัวเอง ไม่อยากเดินตามรอยเท้าพ่อ เพราะถ้ายอมหนึ่งครั้ง ครั้งต่อไปก็คงต้องเป็นเรื่องที่ใหญ่ขึ้น วีเลยตัดสินใจให้ดนตรีนำทาง แล้วตัดการติดต่อจากทุกคน
—
กระทั่งเรียนจบ มุนาไปสมัครงานในตำแหน่งกราฟฟิกดีไซน์ แล้วได้เจอกับรุ่นพี่ที่ทำงานในแวดวงเดียวกัน โดยที่ไม่รู้มาก่อน ว่าดนตรีจะนำพาวีนัสและมุนากลับมาเจอกันอีกครั้ง ทั้งคู่เจอกันเพราะเสียงดนตรีตลอดเลย คุยกันครั้งแรกก็เพราะเพลง เจอกันอีกครั้งก็เพราะการงานที่ทำเกี่ยวกับเพลง
.
จากที่เคยสนิทถึงขั้นอยู่กันสองต่อสองได้ พอความสัมพันธ์ทิ้งระยะไปจนถึงสี่ปี มุนากลับมีอาการประหม่า เพราะวีนัสโตขึ้น การได้กลับมาอยู่ใกล้กันทำให้มุนาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ คันยิบ ๆ ในหัวใจ เมื่อมีช่องว่าง ทั้งคู่เลยหาโอกาสกระชับความสัมพันธ์ด้วยการไปรับ-ส่งที่บ้านทุกวัน
.
แล้วก็เป็นวีที่ออกปากขอคบกับมุนา เพราะจังหวะเวลาของพวกเขาตรงกันสักที ช่วงเริ่มความสัมพันธ์ทุกอย่างดีไปหมด กระทั่งวันที่วีมีชื่อเสียงมากขึ้น ความล้มเหลวในความรักครั้งเก่าก็ตามหลอกหลอนมุนา ทำให้หวาดระแวงในความสัมพันธ์ รู้ทั้งรู้ว่าวีไม่มีวันเป็นเหมือนพี่ก้อ แต่ห้ามความคิดในหัวไม่เคยได้
.
วันที่มุนารู้ตัวว่าตัวเองเริ่มเป็นคนรักที่ไม่น่ารัก วันนั้นวีนัสก็ยังยืนยันว่าไม่เคยมองว่ามุนาเป็นแบบนั้น เพราะเป็นเพื่อนกันมาก่อน เห็นว่ามุนาผ่านอะไรมา ทุกอย่างมันเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ จนกระทั่งผลลัพธ์ของการป้องกันตัวเองทำให้มุนาต้องเจ็บปวด เป็นวินาทีที่วีทนไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว
—
ดรามาเล่มนี้เป็นอีกเรื่องของไรต์ที่เล่นกับความสัมพันธ์พระ-นางได้ถึงมาก ส่วนตัวเราชอบดรามาทั้งสองรอบของความรักระหว่างมุกับพี่ก้อ และระหว่างมุกับวีนัส รักแรกสร้างบาดแผลไว้ในใจ จนมุกลายเป็นคนหวาดระแวงไปเลย แม้ในความจริงจะรู้ดีว่าวีไม่ใช่คนประเภทเดียวกับพี่ก้อ
.
สมองสั่งการให้มุปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดทุกรูปแบบจากความรัก ความเจ็บปวดที่เคยได้รับมา มุนาไม่เคยปล่อยวางมันลงได้เลย ยิ่งเก็บเอาไว้ก็ยิ่งคิดมาก จนส่งผลต่อความสัมพันธ์ที่มี และกลายเป็นวีเองที่ทนไม่ไหว ที่จะต้องเห็นคนที่ตัวเองรักไม่มีความสุข จนต้องยอมปล่อยมือ ทั้งที่รักมาก
—
เป็นเรื่องที่เราชอบเลิฟไลน์อีกหนึ่งเรื่องของไรต์ บอกแล้วว่าไรต์เขียนความสัพพันธ์ตัวละครดี นิยายเรื่องนี้มีเซ็กซ์ซีนนิ๊ดเดียว โดยใช้การบรรยายผ่านรูปแบบเดียวกับการสื่อสารผ่านทำนองดนตรีดำเนินตรงส่วนนั้น ส่วนตัวเราดีใจที่ทุกคนกลับมาพูดคุย และมองหน้ากันได้ แต่ถ้าเป็นเราคงไม่ขอกลับไปเจอ
.
ในเล่มนี้มีความสัมพันธ์หลากหลายรูปแบบที่ก่อตัว แตกสลาย และได้รับการเยียวยา เราชอบที่ไรต์เขียนให้ตัวละครนางเอกอย่างมุนาได้ผ่านการมีประสบการณ์ด้านความรักมาก่อน เพราะในชีวิตจริงแล้ว ก็ไม่ใช่ทุกคนที่สมหวังกับรักแรก หรือครั้งที่สอง บทเรียนที่ผ่านมา ช่วยสอนมุนาตรงนี้ได้เป็นอย่างดี
.
เมื่อช่วงชีวิตที่เคยผ่านการแอบรัก ได้รัก ผิดหวังในความรัก จนหนักถึงขั้นถูกคนที่ตัวเองรักสร้างบาดแผลไว้ในใจ การจะเยียวยาตัวเองให้กลับมาพร้อมที่จะมีรักครั้งใหม่มันยาก ยิ่งเราจำว่าเราเคยเจ็บมาเท่าไหร่ กลไกการป้องกันตัวและหัวใจจากความเจ็บปวดก็มากขึ้นเท่านั้น มากจนย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง
.
วีดีมากกกกกก ดีที่สุด อีกตัวละครที่เราชอบก็คือวี ไรต์เขียนให้เขาชอบมุนามาตลอด ชอบในแบบของเขา ชอบในแบบที่ไม่ได้อยากครอบครอง แค่ได้เห็นมุนามีความสุขในช่วงเวลาต่าง ๆ เขาก็มีความสุขไปด้วย ไม่เคยเรียกร้องอะไร ในช่วงเวลาที่ไม่ใช่ที่ของตัวเอง คุณความรักที่แท้เลยคนนี้
.
ไรต์เก่งในการเอาอาชีพหลักของตัวละครเชื่อมโยงกับเรื่องราวของความรัก เพลงทุกเพลงที่วีแต่ง เป็นทุกช่วงเวลาที่วีรู้จักกับมุนา ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงเลิกร้องเพลงในวันที่มุนาไม่อยู่ เพราะมุนาคือคนที่อยู่ในบทเพลงเหล่านั้น ถ้าต้องร้องเพลงพวกนั้น มันจะทำให้วีคิดถึงมุนา
.
วีนัสเป็นตัวละครที่สะท้อนตัวตนของคนที่หลงรักในเสียงดนตรี และมีแพชชั่นกับมันได้ดีมาก ๆ เขาถ่ายทอดความหลงใหลผ่านการฟังเสียงจากธรรมชาติ เขียนเพลงผ่านเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ใส่คนที่มีความหมายกับเขาลงไปในทุก ๆ เพลง คำพูดที่ว่าเรามักจะซ่อนคน ๆ หนึ่งไว้ในบทเพลงไม่เกินจริงเลย
—
เมื่อมีโอกาสที่เส้นเวลาของพวกเขามาบรรจบกันอีกครั้ง มุนาที่ผ่านความเจ็บปวดมาเพราะรักแรก และจากการป้องกันตัวเองก็เรียนรู้ที่จะปล่อยวาง ใช้เวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้นจนเกือบจะลืมวีไป แต่ทุกครั้งที่คิดถึง ความคิดถึงก็มักจะมาพร้อมความรู้สึกขุมหนึ่งที่อยู่ในใจ
.
การได้ถอยห่างจากความสัมพันธ์ทำให้มุนามองเห็นและทบทวนความรู้สึกตัวเองมากขึ้น และถือเป็นความโชคดีของมุนา ทีไม่กว่าจะกี่ปีผ่านไป วีก็ยังคงเป็นวีคนเดิม ชอบในเสียงเพลง รักในเสียงดนตรี และยังคงชอบมุนาเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ตั้งแต่ปีหนึ่ง ความรู้สึกของวีไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
.
นอกจากนี้ยังมีอีกหลายความสัมพันธ์ที่คนรอบตัวมุนาได้พบเจอแล้วเล่าผ่านหนังสือเล่มนี้ ริสาเองก็มองข้ามคนดี ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ มาตลอด เพิ่งจะมามองเห็นเขาชัดที่สุดในวันที่ตัวเองแทบไม่เหลืออะไร มะเหมี่ยวก็ทนอยู่กับความสัมพันธ์เป็นพิษที่ตัดไม่ขาด เป็นหนังสือที่ช่วยบรรเทาคนคาดและผิดหวังในรักแรกได้ดีมาก
.
พัฒนาการของตัวละครพี่ก็ก็ดีมาก เราชอบจังหวะที่มุนาถามว่าเคยรักกันบ้างไหมแล้วเขาตอบไม่ได้เพราะสับสน แต่มาได้คำตอบหลังจากนั้นตอนที่ไม่เหลือคนที่รักตัวเองอยู่ข้าง ๆ แล้ว ปล่อยให้ความรู้สึกผิดกัดกินเขา แต่ก็ไม่ทิ้งความรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น วันที่ตัวละครตัดสินใจเป็นพี่น้องกันเราไม่ติดใจอะไรเลย
—