‘พี่ฝนไม่ได้ดีดยาอะไรใส่ลูกพีชเลยสักนิด เขาแค่หมั่นโปรยละอองน้ำลงบนเมล็ดความฝันของเธอที่กำลังจะฝ่อลงในเวลานั้น ให้แตกใบอ่อนออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าข้างๆ เมล็ดความฝัน กลับมีเมล็ดพันธุ์ของความรักอยู่เคียงใกล้’
✦ ลูกพีช ✦
เล่มนี้เป็นเล่มที่อ่านง่ายขึ้นมาอีกเล่มของนามปากการาตรี อธิษฐาน ซึ่งเรายังคงเชื่อว่าแค่เห็นนามปากกาทุกคนก็คิดจะดองไว้ก่อนแล้ว เพราะกลัวดรามา แต่ไม่เลยค่ะ โทนเล่มนี้ออกหม่น ๆ อารมณ์เหมือนมีฝนตกในใจเบา ๆ เป็นพัก ๆ แต่โดยรวมแล้ว อ่านง่ายกว่าเล่ม #มีเมฆบางเวลา
.
เนื้อหาเต็มไปด้วยการเติมเต็มความฝัน ดีเทลเรื่องการเรียนและงานสถาปัตย์ที่ถูกต้อง อินดีเทลเรื่องนี้มากที่สุดตั้งแต่อ่านมา ไม่ใช่แค่เนื้อหาการเรียน แต่มีตั้งแต่การติวสอบ การสอบ การเรียน การที่ต้องทุ่มเทเวลาที่มีให้กับมัน และการทำงานที่ได้เห็นหน้างาน ได้ลงสนามจริงไปกับตัวละคร
—
เรื่องนี้จะเล่าเรื่องแบบเรียงความผสมกับการเล่าผ่านมุมมองของนางเอก โดยเล่าเรื่องราวของเด็กหญิงที่กำลังค้นหาตัวตน ขาดความมั่นใจในตัวเอง คนในบ้านไม่ซัปพอร์ตความฝัน มีแค่เพื่อนสนิทที่สนับสนุนทุกสิ่งที่เด็กหญิงฝัน กระทั่งตัดสินใจเลือกทางที่ตัวเองอยากทำ วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ ‘ลูกพีช’ ได้รับพรจากคนแปลกหน้า
.
ตั้งแต่ได้รู้จักกับ ‘สายฝน’ ลูกพีชก็เหมือนคนที่โดนจุดเชื้อไฟให้กับความฝันที่เกือบจะดับลงครั้งแล้วครั้งเล่า ความฝันที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟังอีก หลังจากที่โดนเพื่อนและผู้ปกครองเอาแต่พูดว่าลูกพีชไม่มีวันทำได้ ไปจนถึงขั้นไม่ยอมซัปพอร์ตความฝันของหลานสาว จนทำให้เกิดการต่อต้านจากลูกพีชบ่อยครั้ง
.
แต่เมื่อได้รับพรจากพี่ฝน ความฝันเล็กเหมือนโดนจุดประกายความฝันขึ้นอีกครั้ง เมื่อมีคนมองเห็นความพยายามที่ลูกพีชพยายามฝึกฝน เมื่ออาหญิงไม่ยอมซัปพอร์ต ลูกพีชก็จะทำให้อาหญิงเห็นว่าลูกพีชสามารถเดินตามความฝันของตัวเองได้ โดยจะไม่ทำให้อาหญิงลำบากไปกว่าเดิม
.
ลูกพีชเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อน ในชีวิตลูกพีชมีเพื่อนสนิทอยู่เพียงสองคน แต่เมื่อเวลาผ่านไป เพื่อนที่สนิททีสุดอย่าง ‘เพลินใจ’ ต้องกลับไปอยู่บ้านเกิดอีกฝากของประเทศที่ไกลออกไป ส่วน ‘ปกป้อง’ เพื่อนคนเดียวที่เหลืออยู่ ณ ตอนนั้น ก็ทำให้ความเป็นเพื่อนสั่นคลอน จนทำให้ลูกพีชตัดสินใจเว้นระยะ
.
ณ ช่วงเวลานั้นของชีวิต ลูกพีชมีสิ่งหนึ่งที่ยังต้องโฟกัส นั่นก็คือการทำตามความฝันเล็ก ๆ ที่ตัวเองมี แต่ก็ไม่ลืมที่จะติดต่อเพื่อเล่าเรื่องราวของตัวเองผ่านอีเมล และจดหมายให้เพื่อนสนิทที่อยู่ห่างออกไปอีกฝากของประเทศให้เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวอย่างเพลินใจฟัง เพื่ออัปเดตช่วงชีวิตที่ผ่านไป โดยที่ไม่เพื่อนอยู่ข้าง ๆ
.
เป็นนิยายชีวิตอีกเรื่องที่อยากให้ทุกคนได้อ่าน เราได้เห็นการเติบโตของลูกพีชในแต่ละช่วงเวลา เป็นนางเอกที่มาพร้อมกับบรรยากาศเหมือนมีฝนตกปรอย ๆ ในใจตลอดเวลา เพราะต้องคอยแบกรับความรู้สึกไม่เป็นที่ต้องการของครอบครัว และเพื่อน ๆ ที่โรงเรียน กระทั่งได้มาเจอพี่ฝน
.
หลายครั้งที่ลูกพีชท้อกับการเดินทางตามความฝัน พี่ฝนจะเป็นคนคอย push-up แล้วบอกให้ลูกพีชทำต่อไป ลูกพีชทำได้ดีแล้ว เข้าใจลูกพีชมาก ๆ ว่าทำไมอยู่กับพี่ฝนแล้วสบายใจ นอกจากพี่ฝนจะระมัดระวังเวลาอยู่กับลูกพีชแล้ว พี่ฝนยังเป็นขุมพลังที่ไม่มีวันหมดสำหรับลูกพีชด้วย
.
เรื่องนี้เป็นเล่มที่อินดีเทลของการเข้าเรียนภาควิชาสถาปัตย์ที่ดีที่สุดตั้งแต่เราอ่านมา คือเห็นทุกดีเทลตั้งแต่การฝึกฝน การติว การสอบ การทำงานและลงหน้างานจริง ๆ เป็นเล่มที่ทำให้เราใกล้ชิดคนเรียนสายนี้ได้มากที่สุดแล้ว ช่วงเดือด ๆ ที่ต้องทำงานส่งคือสายรหัสมาช่วยกันทั้งสาย
.
ลูกพีชน่ารักมาก เป็นคนที่เพิ่งออกจากบ้านมาเจอโลกภายนอกได้โคตรใช่ แล้วก็เป็นโชคดีของลูกพีชที่ได้มาเจอพี่ฝน แม้แต่ช่วงเวลาที่ยากลำบากเข้ามาเยือนอีกครั้ง สอบไม่ติด อาไล่ออกจากบ้าน และการเข้าไปเป็นส่วนเกินในชีวิตแม่ วันที่ไม่รู้จะเอายังไงต่อ ก็มีพี่ฝนคอยให้คำปรึกษากับปัญหาที่ลูกพีชเจอ
.
เราชอบที่พี่ฝนค่อย ๆ กับความสัมพันธ์ ไม่เร่งรีบ เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาคอยเตือนให้ระวัง เราจะได้เห็นความรักที่พี่ฝนค่อย ๆ บรรจงสร้างขึ้นมาอย่างระมัดระวัง โดยไม่มีคำถามเลยด้วยซ้ำว่าเขารักกันตอนไหน เพราะทุกอย่างที่พี่ฝนทำ ทุกอย่างที่เราสัมผัสได้ มันคือความรักล้วน ๆ
—
ปมเป็นเรื่องของครอบครัวค่ะ ลูกพีชน่าสงสารที่สุดเลย การเป็นคนที่ไม่มีใครต้องการมาตั้งแต่เด็ก มันคอยตอกย้ำกับลูกพีชว่าลูกพีชไร้ค่า พอได้อยู่กับอา ทุกอย่างต้องพึ่งพาอา ไม่มีอะไรเป็นของตัวเองสักอย่าง เขาจะว่าอะไร จะดุแค่ไหนก็มีสิทธิ์มีเสียงออกความเห็น ไม่ว่าจะเรื่องไหน
.
ปมทั้งสองครอบครัวแอบข้องเกี่ยวกัน แต่ไม่กระทบกับความสัมพันธ์พระ-นาง เราชอบมาก ชอบที่ตัวละครแยกแยะได้ ไม่ทำให้เรื่องอื่นมากระทบกับความสัมพันธ์ของพวกเขา พี่ฝนกับลูกพีชมีความเข้าอกเข้าใจสูงมาก ๆ ประทับใจจุดนี้สุด ๆ คุณไรต์ไม่เคยทำให้เราผิดหวัง
—
เล่มนี้เป็นนิยายสายขาวนะคะ ไม่มี NC แต่เราชอบเลิฟไลน์มากเลย อะไรแบบนี้อ่านแล้วมันท่วมท้นอยู่ในอกอะ ความรักของพวกเขา ค่อย ๆ เติบใหญ่พร้อมกับเมล็ดต้อยติ่งที่พวกเขาเก็บมันมาด้วยกันจากที่เรียนพิเศษ ค่อย ๆ เพาะพันธุ์ เติบใหญ่ ยืนต้น และฝังรากหยั่งลึก จนทำให้พวกเขามีวันนี้
.
ความรักของพวกเขาไม่ง่ายเลย มันมีปัจจัยรอบด้านหลายอย่างที่ส่งผลกับความสัมพันธ์ คุณไรต์เก่งมากที่หยิบเอาการปลูกเมล็ดต้อยติ่งมาแทรกแล้วเปรียบเทียบกับความรักของพวกเขา แค่รักอย่างเดียวมันไม่พอ ปัจจัยหลาย ๆ อย่างต้องส่งเสริมด้วย เหมือนกับการปลูกเมล็ดต้อยติ่งเลย ถ้ามีแต่น้ำ แต่ขาดดิน ขาดอากาศ ขาดการดูแล เมล็ดจะไม่สามารถยืนต้นได้จนถึงวันนี้แน่นอน
—
เป็นอะไรที่ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้น และทุกช่วงเวลาพี่ฝนไม่เคยลืมว่าลูกพีชยังเด็กกว่าตัวเอง ไม่เคยทำให้น้องเสียหาย ให้เกียรติน้องมาก ๆ เลี่ยงที่จะอยู่ด้วยกันสองต่อสองเสมอ เพราะไม่อยากให้คนเอาไปพูดว่าลูกพีชในทางที่ไม่ดี มันเป็นความรู้สึกที่ค่อย ๆ โตไปด้วยกัน พระเอกที่ธงเขียวกว่าสีปกคือพี่ฝน ฮื่อออ
.
แล้วพี่ฝนนี่แหละ คือแรงสนับสนุนหลักในการผลักดันลูกพีชให้ทำตามความฝัน คนอื่นมองไม่เห็นช่างเขา แต่พี่ฝนเชื่อในตัวลูกพีชเสมอว่าลูกพีชสามารถทำได้ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ลูกพีชไม่เหลือใคร หันมาเมื่อไหร่ก็จะเจอพี่ฝน แล้วมันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่เขารู้จักกัน จนกระทั่งนิยายจบเล่ม