สิบปีก่อน... เธอใช้เขาเป็นทางผ่าน สิบปีต่อมา... เขาอยู่ในฐานะ 'หัวหน้าทีม' ที่พร้อมจะต้อนเธอให้จนมุม โปรด - ศรันย์ เตชะวนิชกุล "ถ้าคุณยังคิดว่าเรื่องนี้เป็นเพราะ ‘ผมอคติ’ คุณจะไม่เห็นว่าปัญหาจริงมันอยู่ตรงไหน" อิง - อชิรญา พิมพ์สิริ "ต่อให้ฉันพูดช้าหรือเร็ว สุดท้ายคุณก็มองว่าฉันผิดอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ" Genre: Contemporary Romance / Workplace Romance / Slice of Life Tropes: Slow Burn / Mutual Pining / Second Chance at Love --------------------------------------- "เมื่อคืน... เกิดอะไรขึ้นคะ" อิงตัดสินใจถามตามตรง สองมือยังกำชายผ้าห่มไว้แน่น อาศัยมันปิดคลุมกายไว้มิดชิด ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสับสน แต่คนที่ยืนมองเธออยู่จากหน้าประตูห้องน้ำ เพียงแค่ถอนหายใจออกมา สีหน้าตื่นตระหนกของเธอทำให้ความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เด็กผู้หญิงคนเดิม... ที่เคยยืนยิ้มเขินอยู่ในร้านหนังสือเพราะนิยายรักเล่มหนึ่ง นิยายที่นางเอกเมา เข้าห้องผิด แล้วตื่นขึ้นมาคิดว่าตัวเองถูกปลุกปล้ำ ตอนอ่านเขายังคิดว่ามันเป็นพล็อตที่เกินจริง แต่วันนี้กลับกลายเป็นว่าเขากำลังยืนอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน "ไม่มีอะไรเกิดขึ้น" อิงกะพริบตาตอบรับ แต่ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ชายหนุ่มก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนกำลังรายงานข้อเท็จจริง "นอกจากจูบที่คุณเป็นคนเริ่ม... แล้วพยายามลากผมขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกัน ก็ไม่มีอะไร" "คะ!?" อิงเผลอร้องเสียงหลง คำพูดแรกของโปรดเหมือนหลอกให้เธอถอนหายใจโล่งอก แต่เขากลับโพล่งประโยคยาว ๆ ต่อท้ายมาจนเธอสะดุ้ง! สองมือเผลอปล่อยผ้าห่มจนชายผ้าร่วงลงมากองที่เอว แต่อิงไม่ได้รีบดึงมันขึ้นมาปิดอีก เพราะไม่มีอะไรให้น่าตกใจทั้งนั้น เสื้อผ้าของเธอยังอยู่ครบ เธอไม่ได้โป๊ ไม่เปลือย เพียงแต่ตอนที่มุดผ้าห่มเข้าไปเช็กแล้วเผลอกรี๊ดออกมา ก็เพราะมีสูทสีดำของโปรดคลุมทับไว้อีกชั้นต่างหาก แล้วอะไรกันเนี่ย... เขาพูดคำว่า ‘จูบ’ ออกมาตรง ๆ เลยได้ยังไง "คุณโกหกหรือเปล่า" อิงเถียงเสียงอ่อย ทั้งที่ตัวเองก็จำได้ จำได้ว่าตัวเองเป็นคนเริ่ม แต่หลังจากนั้น... มันเธอเหรอ!? แต่โปรดไม่ตอบ เขาเพียงมองมาด้วยสายตาเหนื่อยล้า ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินหนีไปนั่งบนโซฟา ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเส้นผมต่อเงียบ ๆ ทิ้งให้อิงใช้มือแตะริมฝีปากตัวเองอยู่อย่างนั้น... เธอเริ่มก่อนก็จริง... แต่คนที่กดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงลึกซึ้งแทบขาดใจในตอนท้าย มันคือเขาไม่ใช่เหรอ