Book Shelf Member | Bookterfly

โลกก็เหวี่ยงให้ทั้งคู่กลับมาพบกัน ตกอยู่ในกลเกมของกันและกัน ทั้งที่รู้ว่าบทสุดท้ายต้องมีคนพ่ายแพ้ย่อยยับ...แต่กลับไม่คิดที่จะรามือ --------------------------- "เจ็บไหม" ศลิษาถามยามเห็นคนที่โดนเธอตบนิ่วหน้า "เจ็บสิ ไม่น่าถาม" กันตภณเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มข้างที่ปวดแปลบด้วยความหงุดหงิด ในชีวิตนี้ไม่เคยโดนใครทำร้ายตบตี แต่อาจสมน้ำสมเนื้อแล้วกับสิ่งที่เขากระทำต่อเธอ แต่ทว่า... "มันไม่ได้ครึ่งของซอลหรอกค่ะ" "..." "พี่เจ็บแค่นี้จะไปหายกันได้ยังไง" ศลิษาจิ้มนิ้วลงบนอกตัวเอง "เพราะซอลเจ็บที่นี่ เจ็บที่ใจ พี่กลางคิดว่าเมื่อไหร่มันจะหาย ต้องใช้เวลากี่วัน...หรือว่ากี่ปี แต่แผลของพี่...วันเดียวก็คงไม่เหลือความรู้สึกอะไรแล้ว มันต่างกันมาก เพราะฉะนั้นอย่ามาพูดว่าเราหายกัน อย่ามาบอกให้ซอลเริ่มต้นใหม่ทั้งที่ก็รู้ว่ามันไม่ง่าย" การโต้เถียงอย่างดุเดือดจากหญิงสาวที่เคยโอนอ่อนให้กับเขาได้ทุกเรื่อง ทำเอากันตภณชะงักงัน ไม่รู้จะสรรหาถ้อยคำใดมาต่อปากต่อคำกับเธอ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่าเขามีความผิดติดตัว อย่างไรก็เถียงไม่ขึ้น พูดไปก็มีแต่จะเข้าตัว จึงยอมรับฟังคำข่มขู่ของเธอแต่โดยดี "พี่กลางควรไปไกล ๆ อย่ามายุ่งกับซอล" ศลิษากัดฟันพูด เธอดึงเสื้อสูทสีแดงเบอร์กันที่คลุมไหล่ออกแล้วยัดใส่อกเจ้าของตัวจริง เขารับไว้โดยไม่ได้เอ่ยคำใด "..." "เพราะถ้าเจอพี่อีกครั้ง ซอลจะไม่ทำแค่ตบแน่"

🍪 เราใช้คุกกี้

แก้ไขคอมเมนต์