" ตกลงแต่งงานกับฉัน... อยากเลิกเมื่อไรก็ย่อมได้ " คุณหลวงนเรนทร์สิงหราชผู้นี้ เขาว่าเจ้าชู้สำมะเลเทเมา ที่ได้อวยยศตำแหน่งใหญ่โตก็เพราะมากด้วยเล่ห์เพทุบาย จนชาวบ้านเอาไปขยายความปากต่อปาก หูต่อหูว่าเลวทราม จึงไม่มีหญิงผู้ดีคนไหนกล้าเข้าใกล้ เพราะหากพลาดพลั้งเสียท่าไป ก็รังแต่จะอับอายไร้คนรับผิดชอบ สำหรับนกยูงแล้วชายผู้นี้ไว้ใจไม่ได้ กระนั้นเมื่อตัดสินใจอุปโลกน์เรื่องราวรักใคร่กับเขาไป เนื่องด้วยทั้งเขาและหล่อนต่างได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีสิ่งใดให้หวนอาวรณ์อีก หากสิ่งที่หล่อนต้องการมีแต่นเรนทร์ที่ให้ได้ ต่อให้เขาจะเป็นสัตว์ร้าย นกยูงก็ไม่หวาดหวั่นหรอก เพราะราชสีห์ก็แค่แมวตัวใหญ่เท่านั้นไม่ใช่หรือ... _____________________________________ "เกิดหมั้นหมายกันแล้ว หล่อนมาวิงวอนไม่ยอมถอนหมั้น ฉันไม่ต้องเป็นฝ่ายกระอักกระอ่วนรึ" นกยูงกลับสั่นหัว เงยหน้าตอบอย่างเดียงสาว่า "ไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ แค่คิดตามที่คุณหลวงว่า อิฉันก็ละอายใจเกินกว่าจะทำแล้ว" "แล้วหากฉันเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอความรักจากหล่อนบ้างเล่า จะว่าอย่างไร" นเรนทร์ย้อนถามบ้าง ทว่าดวงหน้าหวานกลับเอียงอายขึ้นมาเสียอย่างนั้น กิริยาเช่นนี้ไม่ใช่เพราะขัดเขินขุนนางหนุ่มแต่ประการใด แต่เป็นเพราะคนตัวใหญ่ชักจะส่งเสียงดังเกินไปต่างหาก "ฉันก็คงต้องปฏิเสธอย่างหนักแน่น ไม่อยากเป็นหนึ่งในเมียโขลงสองโขลงของคุณหลวงหรอกเจ้าค่ะ" ชายหนุ่มนิ่งอึ้ง ไม่เคยมีหญิงใดกล่าววาจาห้าวหาญอุกอาจเช่นนี้กับเขา ซ้ำยังเป็นความอุกอาจที่กระตุ้นเตือนธรรมชาติของนเรนทร์ ให้อยากเอาชนะหล่อนอยู่ร่ำไป เสียงทุ้มกล่าวระคนหัวเราะ คล้ายท้าทาย "ก็ลองดู ว่าหล่อนจะทำได้อย่างที่พูดหรือไม่"